Verhaal in een verhaal in een verhaal

   Ober is een van de laatste films van Alex van Warmerdam. Hij heeft ook De laatste dagen van Emma Blank geregiseerd waarover ik al heb geschreven (neus door mijn vorige blogjes als je echt zin in hebt).

   Als een bekwame filmcriticus mag ik zegen dat deze film een zwarte komedie is. Van Warmerdam heeft een zeker bijzonder gevoel voor humor. Hij zet zijn personages in een rare of helemaal bizare situatie en dan kijkt lekker hoe ze zich onaangenaam voelen en onoplosbare problemen proberen op te lossen. En deze situaties zijn zo buitengewoon dat je alleen kan lachen. Of dat is wat ik doe.

   In deze film gaat het over Edgar die als ober in een restaurant die niet zo populair is werkt. Alle mensen kleineren hem en hij voelt zich als een buitenbeentje. Ook lijkt het als hij helemaal machteloos is – hij kan zijn situatie niet veranderen. Edgar zegt niets terug om allerlei beledigingen. Hij is zijn leven echt beu en hij beslisst om de scenarioschrijver te bezoeken. Dus, in het midden van de film wordt het verhaal gestopt en Edgar gaat naar de schrijver om een andere loop van zijn leven te vragen. Leterlijk stapt een personage buiten de film en klaagt over zijn positie. Het is een filmception! Film in een film! Het einde van het verhaal moeten jullie zelf ontdekken :)

   In iedere geval zit ik hier mijn blog te schrijven en tegelijkertijd denk ik: misschien schrijft iemand nu een verhaal waar ik over verhaal in verhaal schrijf. Mind*uck.  (Mag ik hier *uck zeggen?)

Zot van Alles is liefde

... en we blijven in hetzelfde gebied waar ik als een echte ervarende en bekwame criticus nog een film aanbeveel!

   Zot van A is nog een leuke Vlaamse film die ik op een helemaal legaal manier heb gekeken. Het is eigenlijk Vlaamse versie van Alles is liefde. Dus, het is dezelfde als Alles is liefde. Ik bedoel: de-zelf-de. De acteurs en het accent zijn enige verschil.  Deze films gaan samen met andere kerstmis films zoals Love actually, Home alone en How the Grinch stole Christmas. Hoewel ze de geest van sinterklaas in plaats van kerstmis aansporen, blijft de spanning dezelfde.

   Dus, Zot van A is een romantische komedie voor geheel gezin. Het gaat over verschillende soorten liefde en koppels zoals: een BV (bekende Vlaaming) en een ‘gewone’ verkoopster, een werkloze man en zijn al te georganizeerde vrouw (een typisch filer dus), een homokoppel, een vrouw van dertig en een jongen rond twintig... We gaan door verschillende problemen en complicaties en op een magisch manier eindigt alles met een happy end voor iedereen! Iedereen vindt zijn andere helft en leeft nog lang en gelukkig. Aan de ene kant is de film echt naïef, maar aan de andere hou ik van happy endings...

   Maar, er is een ding die ik helemaal niet begrijp: waarom hebben ze Alles is liefde verfilmd? Is het zo onverstaanbaar voor Vlaamse publiek? Is de situatie tussent Vlaanderen en Nederland zo onverdraagzaam dat ze dezelfde films in twee ‘talen’ moeten opnemen? Tot nu toe had ik deze indruk niet...

Hasta la vista (baby)!

   Gelukkig maar hebben de woorden Hasta la vista! deze keer met gouverneur Schwarzenegger niets te maken. Dit is een tamelijk nieuwe Belgische komedie. Ik moet toegeven dat deze film een van de betere nederlandstalige films die ik heb gekeken is.

   Het verhaal is heel ontroerend. (k zal proberen niet veel te ontdekken) Het gaat over drie tieners: Jozef die blind is, Philip die helemaal niet bewegen kan en Lars die aan zware kankervorm lijdt. Z’n drie zijn beste vrienden en ze zijn wel bewust van het feit dat leven echt kort is en daarom willen ze niet als maagden sterven. Maar mensen die in hun staat zijn kunnen niet zo maar een vriendinnetje vinden. Philip heeft een plan – er is een bordeel in Spanje die alleen met clientèle zoals ze zijn werkt. Dus, een blinde jongen en twee jongens in rolstoelen gaan samen op het reis.

   We zien hoofdpersonages buiten hun alledaagsheid als ze dingen die ze nooit zonder hulp van een volwassene of verpleegster kunne doen ontdekken. Ze worden met nieuwe situaties die ze nog niet hebben ervaren geconfronteerd. Deze film toont het leven van een andere hoek. Dingen die ik vanzelfsprekend vind.

   Hebben ze verre Spanje bereikt en hun plan volgebracht? Kijk maar naar de film!

P.S. Dit was mijn reactie toen ik Hasta la vista! voor het eerse keer zag:

Alleen maar... Wat?

   Onlangs heb ik de film “Alleen maar nette mensen” op een helemaal legaal manier gekeken die volgens het boek “Alleen maar nette mensen” van Robert Vuisje opgenomen is.

   Het boek vind ik heel interessant. Het is geen mesterwerk, maar een makkelijk vermaak. Het verhaal is simple: rijke, witte jongen David houdt van zwarte meisjes (of negerinen) die voor zijn omgeving onacceptabel zijn, omdat zijn famillie in een rijke buurt woont (Amsterdam – Oud Zuid), bij hen is alles netjes, ze drinken dure champagne... Maar toch probeert David zich een intelligente negerin te vinden en ervaart allerlei avonturen. Ook heeft hij een identiteitscrisis want hij lijkt op een Marokkaan. En het is al bekent dat er een kloof tussen Nederlanders en Marokkaans (Nederlanders en Turken, Nederlanders en Antillianen, Nederlanders en Joden...) bestaat. Dus, David voelt zich nergens thuis, omdat hij geen Marokkaan is – hij past niet in Marokkanse omgeving terwijl alle Nederlanders op hem neerkijken, omdat zijn huid een beetje donker is.

   De film is min of meer dezelfde, maar in die ligt het accent meer op komedie dan op Davids identiteitscrisis. Ook in de film zien we makkelijker de verschillen tussen twee maatschappelijke standen. Bijvoorbeeld: in boek hoor je niet de classiekemuziek die op het feestje in Oud Zuid wordt gespeeld en hoor je ook niet ontzettend lawaai van huielende kinderen, telefoon en het geluid van TV in het appartement van Rowanda, een van Davids zwarte vriendinnetjes.

   Kortom, “Alleen maar nette mensen” is een interessante boek/film, maar wees er niet te enthousiast over.

Trailer: http://www.youtube.com/watch?v=J9zXAYsY3c4

Het begin van het einde

   Dus… Hier zijn we! Op het begin van het einde! Ik ga niet wenen, hoor. Maar aan de andere kant is dit de laatste serie van mijn lievelingste blogjes. Mijn vier jaren van het studeren staan hier alleen in een paar pagina’s. Indrukwekkend, he? Het zal zeker interessant zijn om na een paar jaren alles nog een keer te lezen. Als er niet weggevaagd wordt vanwege een Apocalyps of zoiets.

  Ik voelde me wat emotioneel (neem me niet kwalijk) en ik heb een beetje door mijn blogs gelezen. Het is geen mesterwerk, maar toch interessant. Ik zie dat ik over allerlei dingen heb geschreven. Zowel persoonlijke als gewone thema’s. Bij mij gaat het meestal over boeiende film’s of een leuk toneelstuk die ik heb gezien. Soms kan er ook een gebeurtenis of anekdote gezien worden. Maar er is ook slechte kant van mijn oude blogs – ik heb mijn verschriekkelijke fouten gezien. Ik schaam me dood! Hopelijk ga die niemand lezen...

   Het gebeurt vaak dat mijn collega’s problemen met hun inspiratie hebben, maar ik niet. Ik open mijn blog en de inspiratie komt zelf. Als er echt niks komt, kan ik altijd over ‘hoe ik geen inspiratie heb’ schrijven. Ik probeer altijd alles eenvoudig te houden. Langzaam schrijven, zinnetje per zinnetje en voilà! Twee honderd woorden! Dank u wel voor u aandacht! Tot volgende week en nieuwe avonturen!

That's all folks! 

De museumsnacht

   Ik heb een nieuw record deze jaar gemaakt: 9 plaatsen voor 8 uur! Ik vind De museumsnacht echt leuk, een goede gelegenheid interessante plaatsen, galeries, tentoonstellingen, performances en natuurlijk museums te zien. Ik Belgrado waren 52 lokaties beschikbaar voor nieuwsgierige kijkers. Hoewel er echt druk is en voor elke plaats moet je te veel wachten vanwege veel mensen, vind ik die nacht toch interessant. Niet vanwege een culturele zaterdag in plaats van dronken weekend, maar De museumsnacht geef je een gelegenheid om plaatsen die niet openbaar zijn te zien. Zoals de schatkamer van De volks bank of het SIV gebouw. Er zijn ook enkele lokaties die alleen een paar foto’s zeten en dan noemen dat ‘tentoonstelling’.

   Hoe dan ook, heb ik een paar interessante dingen gezien, maar het SIV gebouw was mijn lievelingste destinatie. Dit normaal gesloten is, maar het is alleen voor De museumsnacht open. Het is een heel luxe gebouw uit comunistische tijd die ongeveer 9000 kantoren heeft en een paar luxe salons en een grote kamer voor de conferenties. Die salons zijn vol met verschillende kunstwerken, schilderijen en beelden. De grote conferentiekamer heeft een kroonluchter die in het form van ster is en die ongeveer 9 tons weegt. Heel jammer dat zo een gebouw opgesloten en leeg tijdens het geheel jaar staat. 

De laatste dagen van Emma Blank

   Dit is een van de beste films die ik heb gekeken. En ik heb er veel gezien. Nederlandse films vind ik helemaal niet interessant. Ze maaken me of onverschillig of ze gewoon saai zijn. Maar die film vind ik echt goed!

   Hoe dan ook... Het gaat over een rijke, verwende vrouw die terminaal ziek is. Ze woont in een luxe huis en heeft een paar mensen die voor haar werken zoals butler, kokkin, tuinman enzv. Maar ze is echt irritant, ze heeft altijd verschillende opmerkingen, ze doet niks haarzelf, haar bedienden doen alles voor haar, bijvoorbeeld: haar aankleden, bad maken, haar in bad zetten... Ook opmerken we dat een vreemde relatie in het huis bestaat. We zien dat iets aan de hand is, maar we weten niet wat. Op het eind komt de waarheid aan bod, natuurlijk.

   De film word geregiseerd door Alex van Warmerdam en hij zichzelf speelt een rol ook. Hij heeft een bepaalde stijl die we in zijn films kunnen zien. Het is wel opmerkelijk dat hij van zwarte komedie houdt. Hij doet me denken een beetje aan vroegere Tim Burton.

   Deze film heeft een paar prijzen gewonen en mijn persoonlijke opinie is dat “De laatste dagen van Emma Blank” echt goed is!